Τρίτη 15 Μαΐου 2012
Έτσι είναι λοιπόν τα πράγματα;
Από τον Μίλτο Σαχτούρη:
Τοῦ θηρίου
Τοῦ θηρίου
Μὴ φεύγεις θηρίο
Θηρίο μὲ τὰ σιδερένια δόντια
Θὰ σοῦ φτιάξω ἕνα ξύλινο σπίτι
Θὰ σοῦ δώσω ἕνα λαγήνι
Θὰ σοῦ δώσω κι ἕνα κοντάρι
Θὰ σοῦ δώσω κι ἄλλο αἷμα νὰ παίζεις.
Θηρίο μὲ τὰ σιδερένια δόντια
Θὰ σοῦ φτιάξω ἕνα ξύλινο σπίτι
Θὰ σοῦ δώσω ἕνα λαγήνι
Θὰ σοῦ δώσω κι ἕνα κοντάρι
Θὰ σοῦ δώσω κι ἄλλο αἷμα νὰ παίζεις.
Θὰ σὲ φέρω σ᾿ ἄλλα λιμάνια
Νὰ δεῖς τὰ βαπόρια πῶς τρῶνε τὶς ἄγκυρες
Πῶς σπάζουν στὰ δυὸ τὰ κατάρτια
Κι οἱ σημαῖες ξάφνου νὰ βάφονται μαῦρες.
Νὰ δεῖς τὰ βαπόρια πῶς τρῶνε τὶς ἄγκυρες
Πῶς σπάζουν στὰ δυὸ τὰ κατάρτια
Κι οἱ σημαῖες ξάφνου νὰ βάφονται μαῦρες.
Θὰ σοῦ βρῶ πάλι τὸ ἴδιο κορίτσι
Νὰ τρέμει δεμένο στὸ σκοτάδι τὸ βράδυ
Θὰ σοῦ βρῶ πάλι τὸ σπασμένο μπαλκόνι
Καὶ τὸ σκύλο οὐρανὸ
Ποὺ βαστοῦσε τὴ βροχὴ στὸ πηγάδι.
Νὰ τρέμει δεμένο στὸ σκοτάδι τὸ βράδυ
Θὰ σοῦ βρῶ πάλι τὸ σπασμένο μπαλκόνι
Καὶ τὸ σκύλο οὐρανὸ
Ποὺ βαστοῦσε τὴ βροχὴ στὸ πηγάδι.
Θὰ σοῦ βρῶ πάλι τοὺς ἴδιους στρατιῶτες
Αὐτὸν ποὺ χάθηκε πᾶν τρία χρόνια
Μὲ τὴν τρύπα πάνω ἀπ᾿ τὸ μάτι
Κι αὐτὸν ποὺ χτυποῦσε τὶς νύχτες τὶς πόρτες
Μὲ κομμένο τὸ χέρι.
Αὐτὸν ποὺ χάθηκε πᾶν τρία χρόνια
Μὲ τὴν τρύπα πάνω ἀπ᾿ τὸ μάτι
Κι αὐτὸν ποὺ χτυποῦσε τὶς νύχτες τὶς πόρτες
Μὲ κομμένο τὸ χέρι.
Θὰ σοῦ βρῶ πάλι τὸ σάπιο Μῆλο
Μὴ φεύγεις θηρίο
Θηρίο μὲ τὰ σιδερένια δόντια.
Μὴ φεύγεις θηρίο
Θηρίο μὲ τὰ σιδερένια δόντια.
Δευτέρα 14 Μαΐου 2012
Αρχαία Α Γυμνασίου: 14Α (Απόδοση κειμένου στα νέα ελληνικά)
Ένα λιοντάρι κατηγορούσε συχνά τον
Προμηθέα, επειδή το έπλασε μεγάλο και όμορφο και πιο ισχυρό από τα υπόλοιπα θηρία˙
«παρόλο που είμαι τέτοιος», έλεγε, «φοβάμαι τον πετεινό». Και ο Προμηθέας τού είπε:
«Τι με κατηγορείς μάταια; Γιατί έχεις όλα τα δικά μου (αγαθά), όσα μπορούσα να
δημιουργήσω˙ και η ψυχή σου μόνο σε αυτό δειλιάζει.» Θρηνούσε λοιπόν το
λιοντάρι τον εαυτό του και τον κατηγορούσε για τη δειλία του και τελικά είχε τη
διάθεση να πεθάνει. Κι ενώ βρισκόταν σε αυτή την κατάσταση, συναντάει έναν ελέφαντα
και βλέποντάς τον να κουνάει συνεχώς τα αυτιά του, του είπε: «Τι παθαίνεις; Και
γιατί επιτέλους δεν μένει ακίνητο ούτε για λίγο το αυτί σου;» Και ο ελέφαντας,
καθώς ένα κουνούπι πέταξε συμπτωματικά γύρω του, του είπε: «Βλέπεις αυτό το
μικρό, που βουϊζει; Εάν μπει στο αυτί μου, πέθανα.» Και το λιοντάρι είπε: «Γιατί
λοιπόν χρειάζεται να πεθάνω πια, αφού είμαι τόσο μεγάλος και πιο τυχερός από
τον ελέφαντα, όσο δυνατότερος είναι ο πετεινός από το κουνούπι;»
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)